2020-11-06
داخلا نمبر 1296
عنوان 13. اڃا وقت ڪونه آيو آهي
شاخ پيهي منجهه پاڻ
پڙهيو ويو 32767
داخلا جو حوالو:
هن داخلا جون تصويرون نه مليون
اڃــا وقــت ڪــونه آيــو آهــي.
آئون بيچين آهيان، شايد صدين کان!
ان ڪيفيت ۾ آئون سوچيان ٿو ته چين ڪٿي آهي ۽ سڪون ڪڏهن ملندو؟
آئون لهرن ۾ لڙهندو وڃان ٿو ...
۽ ڀر مان لنگھندڙ هڪ ٻيڙيءَ ڏانهن هٿ ڊگھيريان ٿو
آئون رڙيون ڪري معلم کي مدد لاءِ سڏيان ٿو،
”منهنجو هٿ جهلي وٺو...! مون کي بحر ظلمات ۾ ٻڏڻ کان بچائي وٺو!“ ٻيڙيءَ ۾ ڪافي جاءِ آهي پر منهنجو هٿ ڪو به نٿو جهلي، نه معلم، نڪو ملاح، ۽ نه ڪو مسافر!
آئون هڪ ڀيرو ٻيهر ظلمات جي تري کي ڇهي ٻيهر اُپڙان ٿو.
هاڻي، درياهه ۾ پري پري تائين ڪا ٻيڙي ناهي، ڪو ملاح، ڪو معلم ناهي!
ڇا آئون ايئن ئي لڙهي ويندس، ڪنهن وڏي ٻوڏ ۾ لڙهي ويل ڪک پن وانگر!
آئون ڪو خواب نٿو ڏسان!
آئون پاڻ سان رهاڻ ڪيان ٿو، هڪ حقيقي رهاڻ
۽ جيڪي ڪجهه ٿي رهيو آهي، سوئي خيال ۾ آهي.
ٻيڙي واري مون کي درياهه ۾ لڙهڻ ۽ ٻڏڻ لاءِ ڇو ڇڏيو؟
ڇا هن منهنجو سڏ ٻـُـڌو ئي ڪونه! يا ٻـُـڌو اڻٻـُـڌو ڪري ڇڏيو!
يا شايد، ڪا مون ۾ ئي گھٽتائي آهي، نه ته سڄڻ ته ڏاڍو سٻاجهو آهي!
شايد! اڃا وقت ڪونه آيو آهي.
ڪـَرو کيتر ۾ ڪرشن گھٽوتڇ کي چيو، ”هر ڪنهن جي اچڻ ۽ وڃڻ جو وقت هوندو آهي. هاڻي جڏهن تون آيو آهين ته بلڪل ٺيڪ وقت تي آيو آهين!“
۽ پوءِ گھٽوتڇ ديو استر(کنوڻ) پنهنجي سيني تي کائي، ارجن جي حصي جو وار پاڻ تي سهي جهونجهار جي منزل ماڻي ويو.
مختصر ڄمار ۾ مڪمل ڪردار!
هـُـو ڄائو ئي ان لاءِ هو ته جيئن هـُـو ارجن جي حصي جو ٻاڻ پنهنجي ڇاتي تي کائي، ارجن زندهه رهي ۽ ارجن جي بدران ڪو ٻيو قربان ٿئي!
گھٽوتڇ ارجن تي قربان ٿي ويو!
ڇا گھٽوتڇ پاڻ قرباني ڏني؟ گھٽوتڇ کان قرباني ورتي وئي يا هن کي قربان ڪيو ويو؟
ڇا آئون گھٽوتڇ آهيان يا ان کان به گھٽ ڪِي ٻيو تـُـــڇ! جنهن کي يا ته قربان ٿيڻو آهي يا وري عيبدار هئڻ ڪري قربانيءَ جهڙو به نه آهي!؟
ڇا منهنجي جنم وٺڻ جو ڪارڻ بس اهو ئي آهي ته مونکان قرباني ورتي وڃي!
آئون ڇا ڄاڻان!؟
مونکي ته بس پنهنجي نفس کي زنجيرن ۾ جڪڙڻو آهي ۽ ضمير جي چوڻ موجب پنهنجو عمل ڪرڻو آهي.
۽ فنا ۾ فنا ٿيڻ لاءِ مرڻ کان اڳ مرڻو آهي.
آئون پنهنجي ڌُن ۾ هلندو وڃان ٿو.
آئون پنهنجي ڌُن ۾ هلان ٿو يا مون کي هلايو ٿو وڃي؟
آئون گناهه ۽ ثواب جون حدون به ڪونه ڄاڻان ۽ نه وري ڄاڻڻ جي ضرورت اٿم.
بس! اهو ئي نفس ۽ اهو ئي ضمير منهنجي لاءِ گناهه ۽ ثواب جا آئينا آهن.
پر، آئون تڏهن به بي چين آهيان.
قربانيءَ جو جانور ڪيترو به مڪمل سهي پر ڇا اهو به ڪو ڪردار آهي؟ ڇا گھٽو تڇ کان سواءِ مها ڀارت جي ڪهاڻي مڪمل ٿي ڪونه پئي سگھي؟
ڇا منهنجي بيچينيءَ جو تعلق منهنجي مــن ۾ گھر ڪري ويٺل انا ۽ غير يقينيءَ سان آهي؟
ايئن ئي هوندو. پڪ سان آئون ڪٿي نفس جو غلام ٿيو آهيان ۽ ڪٿي مون ضمير کي پٺي ڏني آهي.
آئون پنهنجي لاءِ پنهنجي مرضيءَ جو ڪردار چاهيان ٿو جيڪو منهنجي وس ۾ ناهي.
هي جيڪو ٻج ڦٽو آهي، اڃا وڻ ڪٿي ٿيو آهي؟ ان پنهنجي پاڙ پاتال ۾، ۽ چوٽي سج جي ڪرڻن تائين ڪٿي پهچائي آهي؟
اڃا وقت ڪونه آيو آهي.
آئون ڏسان پيو ته ٻيڙياتا منهنجو هٿ ڪونه ٿا جهلين ۽ لهرن ۾ لڙهڻ لاءِ ڇڏي ٿا ڏين.
آئون بي چين آهيان،
وڻ ۾ ميوو اڃا ڪونه پڪو آهي، جڏهن پچندو ته هڪ اشاري تي هليو ايندو يا ڪو پاڻهي جهٽي وٺندس.
من اڃا مئو ڪونه آهي، اهو ميڻ به ڪونه ٿيو آهي.
من اڃا پٿر جهڙو سخت آهي، تڏهن ته اهو ڪنهن ڏياوان جي هڪ نظر سان نٿو ڳري!
من پنهنجي اندر جي تپش تي پڄندو ۽ ميڻ ٿيندو آهي
پٿر کي ميڻ ٿيڻ ۾ وقت لڳندو آهي.
گرونانڪ جي اکين مان نڪرندڙ شعاع فقط اها دل مائل ۽ ميڻ ڪري سگھندا هئا جيڪا پيڙائون ۽ ڀوگنائون ڀوڳي ڀوڳي، سچ جي کوج ۾ پاڻ وڃائڻ لاءِ تيار هوندي هئي.
آئون بي چين آهيان،
شايد اڃا وقت ڪونه آيو آهي.
تـُـڇ گھٽي ۽ گھٽوتڇ ۾ زمين آسمان جو فرق آهي. جڏهن اهو فاصلو ختم ٿيندو، تڏهن وقت ايندو.
پر، تُڇ مان گَھٽوتڇ ٿيڻ ڪنهنجي مرضيءَ تي آهي؟
ڪهڙو فرد ڪهڙو ڪردار ادا ڪندو؟ ۽ ڪڏهن ڪندو؟ اهو ڪنهنجي اختيار ۾ آهي؟
منهنجي هٿ ۾ ته ڪجهه به نه آهي.
تُڇ ته هر ڪو ئي آهي، گَھٽوتڇ ڪي ٿورا هوندا ۽ ارجن هڪ.
سڀ ماڻهو سجدو نٿا ڪن، ڪي ماڻهو سجدي ۾ وڃڻ کان سواءِ ئي سجدي کان اڳتي نڪري ٿا وڃن.
سڀ ماڻهو سجدو ڪن ٿا پر انهن مان ڪو ڪو مسجود ۾ کوئجي ٿو.
ڇا ماڻهو پاڻ ايترو کوئجي ٿو يا هن کي کويو وڃي ٿو؟
سڀئي ماڻهو ڪک پن وانگر لڙهندا ٿا وڃن، سڀ ٻيڙياتن کي سڏين ٿا پر ٻيڙياتا ڪنهن ڪنهن جو هٿ پڪڙين ٿا.
ڪنهنجو هٿ جهلڻو آهي ۽ ڪنهنجو ناهي جهلڻو! ڇا اهو ٻيڙياتي جي مرضيءَ تي ڇڏيل آهي يا ان ۾ ڪجهه حصو عبادت ۽ تپسيا جو به آهي؟ ڇا تهجد گذاري ۽ ڪٺور تپسيا کانسواءِ ٻي ڪا به واٽ نه آهي،
مسجد جو پيش امام ته ڪا نماز ڇڏي ئي نٿو، پر هو محراب ۽ منبر کان اڳتي ڇو ڪونه ٿو وڃي؟
۽ هو جو گڦا ۾ سجدي کان غافل آهي ۽ ٻه ٻه ٽي ٽي ڏينهن بند اکين جي دنيا ۾ گم ٿي ويندو آهي، ڪيڏانهن هليو ويندو آهي؟
پيش امام سجدي هوندي به پاڻ کي ڏسي ٿو ۽ هو وئراڳي سجدي ۾ نه هوندي به پاڻ کي ڪونه ٿو ڏسي ...
حقيقي سجدي ۾ ڪير آهي؟
سجدو تــن ڪري ٿو يا مــن؟ سجدو عمل ۾ آهي يا ڌيان ۾؟ بقا ۾ آهي يا فنا ۾؟
آئون بي چين آهيان، شايد انڪري ته اڃا وقت نه آيو آهي، عمل ۽ ڌيان ته پوءِ جون ڳالهيون آهن.
اڃا وقت ڪونه آيو آهي
وقت، جيڪو پاڻ بي وس ۽ خاموش تماشائي آهي.
وقت، جيڪو بيٺل به آهي ۽ تمام تيزيءَ سان به هلي ٿو.
وقت، جيڪو آهي ئي ڪونه! (ڇاڪاڻ ته زمانا دراصل لازمان جا فرضي ڀاڱا آهن) جيڪو پاڻ ڪجهه به نٿو ڪري پر سڀ ڪجهه ان ۾ ٿئي ٿو.
ڪرشن چوي ٿو، ”جيڪي ٿيڻو آهي، سو ته اَوَس ٿيندو، ٿيڻيءَ کي آئون به بدلائي نٿو سگھان!“
لوح محفوظ ۾ سڀڪجهه لکيو پيو آهي، جيڪو لکجي ويو، سو لکجي ويو،”لکيو منجهه نراڙ، قلم ڪياڙيءَ نه وهي!“
اهو به لکيو پيو آهي ته ڪهڙو واقعو، ڪيئن ۽ ڇو ٿيندو، وقت جي ڦيٿي کي ڪو به جهلي نٿو سگھي. جيڪو وقت جي آڏو ايندو، پاڻ چيڀاٽجي ويندو.
قدرت ۽ قدرت جو قانون بدلجي نٿو سگھي.
رات ۽ ڏينهن، سيارو اونهارو سرءُ ۽ بهار، ٻوڏون، سوڪهڙو ۽ وسڪارو، حادثا، جنم ۽ موت هر ڪم قدرت جي اصول موجب ٿيو، ٿي رهيو آهي ۽ ٿيندو. ڪي حقيقتون عيان آهن، ڪي لڪل.
جيڪي ڪجهه عيان آهي ۽ جيڪي ڪجهه لڪل آهي، سڀُ حڪم ۽ قدرت مطابق آهي.
سڀ ڪجهه مقرر ٽائم ٽيبل موجب آهي.
ته پوءِ انسان جي هٿ ۾ ڇا آهي؟
عملن تي سزا ۽ جزا جو قانون ڇو آهي؟
پوکي ۽ لاڀ جو رشتو ڇا ٿيو؟
جيڪڏهن منهنجو ڪم فقط ڪرم (عمل) ڪرڻ آهي ته پوءِ دوزخ جو دڙڪو ڇو ۽ بهشت جو دلاسو ڇو؟ نرڳ ۽ سرڳ جو وجود ڇو؟
اي واعظ!
ڇا تون مون کي سمجهائيندين ته لوح محفوظ جي هوندي مون کي منهن