”زندگي خوشي ئي خوشي“ ڇو نٿي ٿئي؟

بن، عالمن، پيغمبرن، اوليائن، سياستدانن ۽ سائنسدانن جي اچڻ کانپوءِ بہ حضرت انسان ڏکن جي چڪر مان ڇو نڪري ڪو نہ سگهيو آهي جيتوڻيڪ ان مخلوق هزارن بلڪه لکن سالن جي عرصي ۾ فقط ڏکن ۽ سختين سان ئي جنگ ڪئي آهي. هاڻي تہ ماشاءَ الله ڪائناتون لتاڙڻ جھڙا ڪارناما ڪرڻ لڳو آهي. ڪلوننگ جو علم سکي ورتو اٿس.

هڪ صاحب چيو، ”سڄي حرڪت ميڄالي ۾ آهي!“ يعني ڏک ۽ سک جو ماپو ذهن ۾ ٿي سگهي ٿو ۽ اها هڪ ذهني ڪيفيت آهي تہ ماڻهو ڏک کي سک ۽ سک کي ڏک سمجهي!“ هڪ انگريز چيو ”ڏس! تون خوش ٿيڻ چاهين ٿو تہ اها شئي حاصل ڪري وٺ، تون خوش ٿي ويندين... توکي گهرجي تہ تمنا پوري ڪري وٺ.... بس! اها زندگي آهي.“ هڪ جوڳيءَ چيو: ” تنھنجن ڏکن جو سبب تنھنجيون تمنائون آهن... تون تمنائون ماري ڇڏ! تون ڏسندين تہ توکي ڪو بہ ڏک ڪو نہ هوندو.“

هي تہ مختلف سوچون ۽ ٿيوريون ٿي ويون. هڪ فلسفو تياڳ ۽ سادگيءَ ڏانھن وڃي ٿي، ٻيو رستو حاصل ڪرڻ طرف وڃي ٿو جيڪو سئو سيڪڙو مادي زندگي ۽ عيش ڏانھن وڃي ٿو. اهو ذهن ۾ رکڻ ضروري آهي تہ انسان جون سڀ خواهشون پوريون ٿي نٿيون سگهن. دل جا هزارين ارمان پورا ٿيندا پر تڏهن بہ هزارين رهجي ويندا (ڏک پوءِ بہ رهجي ويندو!) ٽيون جواب اڃا بہ عجيب آهي تہ ڏک کي سک ۽ سک کي ڏک سمجهڻ هڪ ذهني ڪيفيت آهي، ڇا سچ پچ ايئن ئي آهي؟