ککر وارو بند

ديهه تؤنگ ۾ اڃا هڪ ڍورو اڳتي وڌياسون ته آڏو هڪ غيرمعمولي گبربند بيٺو هو، پر هي اهو نه هو جنهن جي تلاش بخاري صاحب کي هئي. هيءَ تمام وڏي ڪِرهي هئي. ان ڍوري جو نالو ته معلوم نه ٿيو پر ان کي ’ککر وارِي ڍورِي II ‘نالو ڏنوسين. هن بند جي اتر –اولهه ڪل ڊيگهه 120 ميٽر هئي ۽ ذري گهٽ سڄو قائم دائم هو. بند جي اوچائي ٻن مرحلن ۾ هئي. بند جي اوڀر واري لاهي 19 ميٽر، اولهه واري لاهي 11 ميٽر، اوچائي ، بنياد ۾ ويڪر 30 ميٽر ۽ ٽاپ جي ويڪر 7 ميٽر آهي. هن گبربند جي اولهه واري لاهيءَ سان قادر بخش سهتاڻي جون زمينون آهن، ڄڻڪ اهو بند قادر بخش جي ٻنين کي ريج ڏيڻ لاءِ ٺهيو هجي. اهو بهرحال تاريخ کان آڳاٽو لڳي ٿو.

تقريباً 2 لڳي ڌاري ککر واري ڍوري II جي ماپن کان واندا ٿياسون. هاڻي اندازو ٿيو ته هن کانپوءِ بيلي ٺپ جو سفر ممڪن ڪونه ٿيندو. سڀ کان پهرين ٽائر ٺيڪ ڪرائجن نه ته رڻ ۾ رلي وينداسين. تؤنگ گهڻو پري ڪونه هو. منٽن اندر اسان تؤنگ بس اسٽاپ تي پهچي وياسين ۽ اتي هڪ وڏي پپر هيٺ دِڪيءَ تي اهلي پياسين. ايوب گاڏي ڪاهي پنڪچر ڳنڍائڻ هليو ويو. تؤنگ ۾ ڪاري مٿي واري ٿري بلبل ۽ ڳيرو عام جام هئا. ککر واري ڍوري ۾ سنهڙي نانگ سيگهي (شِگهي) ۽ ٻاٽيرن سان ملاقات ٿي هئي. سانڊا ۽ ڀورا تتر به ڪافي نظر آيا هئا.

پپر هيٺان ئي ويٺا هئاسون ته بخاري صاحب جا پراڻا واقف اچي نڪتا. هي اهي رازا هئا جن تؤنگ قبرستان جي مڪمل بحالي ۽ مرمت دوران بخاري صاحب سان وقت گذاريو هو. انهن ۾ هڪ همراهه اهڙو به هو جنهن اهو گبربند ڏٺو جنهن ۾ پاڻيءَجي نيڪال واريو ڳڙکيون هيون، ”هلو ته آئون ٿو ڏيکاريان، اهو ککر واري ڍوري ۾ نه پر ڳُجهڙي ڍوري ۾ آهي!“ جيپ جيئن ئي پنڪچر ڳنڍائي موٽي، سڀ ٽپو ڏيئي اٿيا ۽ اوڏانهن نڪتا.