0000-00-00
داخلا نمبر 1487
عنوان ڊوبان
شاخ محال ڪوهستان
پڙهيو ويو 7172
داخلا جو حوالو:
هن داخلا جون تصويرون نه مليون
اصل ڪٿان جو آهي؟“
”اصل درس آهي، پوءِ خبر ناهي، هن جا ٻار ٻچا به هتي رکيل آهن. اسان جا وڏا ڳالهه ڪندا هئا ته ٻيو ڀاءُ اٿن مٽياري هالن جي پاسي ... ۽ درس وريو سو پنهنجي پاسي آهي.“ جهونڙو بس ايتري ڳالهه ڪري سگهيو ۽ ٿڪجي پيو.
هن مقبري جي حفاظت يا مرمت ڪوبه ڪونه ٿو ڪري، بس ماڻهو پنهنجي ليکي ان جي جيڪا سنڀال يا مرمت ڪري سگهن ٿا، سا ڪن ٿا. جيڪڏهن اهي به سنڀال نه ڪن ها ته مقبرو شايد ڊهي چڪو هجي ها. هن وقت به ڪو عقيدتمند لاکي درس جي ٽڪريءَ تي هيٺ کان مٿي تائين ڏاڪڻ ٺهرائڻ لاءِ پٿر لاهرائڻ تي سنڀريل هو.
”اوهين ڪٿان آيا آهيون؟“ جهونڙي پڇيو.
”ڪراچيءَ مان!“
”پاڻ ڪير آهين؟“
”ابڙو آهيان!“
”ابڙو آهين! ڀلي ڪري آيا ... هتي ڪراچيءَ جا ميمڻ به اچيندا آهن ۽ ٻڪريون ڪهندا آهن، زيارت ڪندا آهن ... اهي به هتي اچن ٿا.“ جهونڙي چيو.
مون چوڌاري نظر ڦيرائي عام قبرستان تمام وڏو هو، جن مان تقريباً هر قبر جي سيراندي ۽ پيرانديءَ کان وڏا پٿر اُڀا کتل هئا.
چاچي جهونڙي جي پوڙهيءَ کيس احتياط وچان سياري جو پهريون سوئيٽر پارايو هو، متان جهاٻڙجي نه پوي! چاچي سياري جو افتتاح ڪري ڇڏيو هو، ان ريت اسان هن سياري جو پهريون ماڻهو سوئيٽر ۾ ڏٺو. گاڏي وري هلي پر جهونڙي جو ذڪر برقرار رهيو.
”پوڙهي ماڻهوءَ لاءِ چوڻ آهي ته، سَنڊ مڙئي ساڻ، رِيءَ جوڀن جڏا ٿيا!“ بخاري صاحب چيو، ”عمر جي لحاظ کان 90 کن سالن جو هوندو، چاچو پنهنجن سورن ۽ خيالن ۾ گم هو، مڙئي اسان جي سڏ تي ويچارو هليو آيو.“
حال احوال ڪرڻ کان پوءِ همراهه وري وڃي پنهنجي ڪُنڊ وٺي ويهي رهيو.