ڀارتي جهاز: اغوا جو خطرناڪ ناٽڪ

يل ۾ وٺي نظر بند ڪري ڇڏيو. ان ڪري دنيا جي آڏو جهاز جي اندروني صورتحال واضح نہ ٿي. ڀارتي سرڪار ڇا ڪندي رهي؟ هڪ وڏي پراسرار ماٺ نظر آئي. بظاهر ايئن ٿو لڳي تہ سرڪار ڪجھہ بہ ڪو نہ پئي ڪري پر هندستاني سرڪار جي ڪئبينٽ ۽ مشينري پنھنجين گڏجاڻين ۽ عالمي سفارتي حلقن ۾ پاڪستان، افغانستان ۽ ڪشميرين خلاف دٻاءُ وڌائڻ ۾ مصروف رهي.

ان سلسلي ۾ روس جي حڪومت پنھنجي سيڪيورٽي ڪائونسل جو اجلاس سڏايو. آمريڪا جا سينيٽر بہ ڳالهائڻ لڳا. پر ان صورتحال جي ذميواري ڪنھن تي رکي سگهجي ٿي؟ پاڪستان سميت ڪو بہ ملڪ هاءِ جيڪ ٿيل جهاز کي پنھنجين سرحدن ۾ اچڻ جي اجازت ڏيڻ لاءِ تيار ڪو نہ هو ان ڪري هوائي جهاز نڌڻڪي حالت ۾ قنڌار ايئرپورٽ تي بيٺل رهيو. جتان، ملا عمر بہ کين هليو وڃڻ لاءِ چيو.

ڇاڪاڻ تہ افغانستان سرڪار اسامه بن لادن جي موجودگي ۽ غير جمهوري حڪومت هئڻ جي ڪري آمريڪا سميت ٻين غير مسلم ملڪن جي نظرن ۾ آهي.

27 ڊسمبر تي منجهند جو پھتل خبرن ۾ چيو ويو تہ ملا عمر هائجيڪرن کي ٻن مان هڪ رستو چونڊڻ جو دڙڪو ڏنو تہ هو مسافرن کي آزاد ڪري پاڻ هٿيار ڦٽا ڪن يا جهاز سميت افغانستان جي حدن سان جيڏانھن کپين، نڪري وڃن. هائجيڪرن ملا عمر جو ٻيو مطالبو قبول ڪيو پر هو قنڌار مان ان مهل تائين اڏامي نٿي سگهيا جيستائين رن وي تي بيٺل هندستاني جهاز ۾ پيدا ٿيل خرابي دور نہ ٿي ٿئي، جهاز جي ٽانڪيءَ ۾ ڪا خرابي پيدا ٿي هئي، جنھن کي ٺيڪ ڪرڻ لاءِ ڪابل مان ٽيڪنيڪي اسٽاف بہ گهرايو ويو.

پر هندستان جي حڪومت کي ان ۾ بہ چال نظر آئي. منجهند جو 2 وڳي ڌاري خبر آئي تہ هندستان جو هڪ سفارتڪار مسٽر گهنشام پشاور جي رستي کان قنڌار ڏانھن ويو آهي تہ جيئن هو قنڌار جي صورتحال جو جائزو وٺي، پنھنجي حڪومت کي ٻڌائي ۽ پوءِ جيڪڏهن هندستان سرڪار مناسب سمجهيو تہ هندستان مان ڪو با اختيار وفد قنڌار ايندو ۽ هائجيڪرن سان ڳالهائيندو. اهي سڀ وقت وڃائڻ جا طريقا ٿي لڳا. ڪالھہ، هاءِ جيڪ ٿيل جهاز کي قنڌار ۾ ٽيون ڏينھن هو ۽ ان مهل تائين هائجيڪرن سان ڳالهيون ٿي وڃڻ کپنديون هيون.

ان دوران اقوام متحده جي عيوضين هائجيڪرن سان ڳالهائڻ جي ڪوشش ڪئي پر هاءِ جيڪر فقط انھن اختيارين سان ڳالهائڻ لاءِ تيار نہ هئا، پر هن کان اڳ ڀارت واضح طور تي اعلان ڪيو هو تہ هندستان جو ڪو بہ سرڪاري وفد قنڌار نہ ويندو. اقوام متحده جي عيوضين جي اپيل تي بہرحال، ايترو ضرور ٿيو جو هائجيڪرن ڪجھہ باندي آزاد ڪيا.

هائجيڪرن جا مطالبا نہ مڃڻ، ڳالهين لاءِ رضامند نہ ٿيڻ، ڀارت ۾ توڻي ڪنھن بہ ٻئي ملڪ ۾ جهاز ڇڏائن جي ڪا ڪوشش نہ ڪرڻ ۽ پاڙيسري ملڪن خلاف چوويھہ ڪلاڪ – نان اسٽاپ پروپيگنڊا ۽ واويلا ڪرڻ واري روش کي ڏسي پاڪستاني حڪام اهو سوچڻ تي مجبور ٿي ويا آهن تہ هاءَ جيڪنگ هڪ تمام خطرناڪ ناٽڪ آهي. شايد اهو ڪنھن ٻئي وڏي ناٽڪ جي ابتدا هجي!