پشو پاشا - ڪھاڻي

ھزارن ۽ ڪروڙن سالن جي باھہ ۽ ٻاڦ کي وڌيڪ سانڍي نہ سگهيا. ڏند ڪرٽي اکيون ڦوٽاري فوجي دڦ ۽ دمبھي جي ھر ھڪ آواز جو جواب وڏي سڏ، زور زور سان چار چار، پنج پنج دفعا ڏيڻ لڳا. غوغاءُ مچائي ڏنائون. سندن گجگوڙ ماٿرين ۽ غارن ۾ ڳوٺن ۽ بستين ۾ زلزلا پيدا ڪري وڌا.

رياستي فوج زلزلن کان بي خبر، ٽانءِ ڦونڊ ۾ ڀرجي، وڏي ٺاٺ ۽ اڊمبر سان اچي شھر پھتي. اخبارن وري بہ وڏيون وڏيون سرخيون ڏنيون. فوج ۾ انعام ورھايا. پِشـُوءَ جي جسم کي قابو ڪري. ڄاتو ٿي ويو تہ سندس لڳايل چڻنگ اجھامي ويندي. پر اھا تہ لٻاڙ ھئي، لاف ھئي، خود فريبي ھئي. چريائي ھئي. بس کرکڻي ٿيل سماج جي ڌڏندڙ ٿوڻيءَ کي چار ڏينھن جيئندان مليو. اڄ نہ ڪِري سڀان ڪِري!

پِشـُوءَ کي ڦاسائڻ لاءِ خاص جج ۽ آفيسر مقرر ڪيا ويا. ڪيني جو ناٽڪ ھلي پورو ٿيو. ڪارن جبن وارن پنھنجون تقريرون ڪيون. جج صاحب وڏي ڪرسيءَ ۾ ڪٽھڙي جي پٺيان وڏين ڊگهين ڀتين جي وچ ۾ ويٺو ھو. سندس چوڌاري ڪتابن جون ٿھيون ھيون. چوبدار سندس مٿان بيٺو ھو. ھو اکيون مچائيندو رھيو. ھن گهوريندڙ ڪتابن ڏانھن ڏٺو، ڪارن جبن وارن ڏانھن ڏٺو، پوليس ڏانھن ڏٺو، ۽ ڪورٽ جي ڊگهن وڏن ساڳ جي درن ڏانھن ڏٺو، ھن مجرم وانگر اکيون جھڪايون ۽ فتوا ڏني.

”تون ڏوھي آھين. توکي ڦاسي ڏني ويندي!“

پِشـُو ذرو بہ نہ لڏيو. شينھن جھڙو مڙس اٿي بيھي رھيو. ڏاڍي ٿڌائيءَ ۽ وڏي يقين سان چيائين تہ ”ڏوھي تون آھين، ڦاسي توکي ايندي، مان ڪڏھين نہ مرندس!“



ٻاھران وڏي زور سان نعرو لڳو، ” پِشـُو پاشا زنده باد!“ عدالت عاليه جو لوھي جهنگلو ڄڻ تہ ٽڙڪو ڪري ٽٽي پيو. سندس وڏو شاھي گنبذ ٺڪاءُ ڏيئي ڦاٽي پيو. ان جي چوٽيءَ مان نڪرندڙ ڪڙا ۽ زنجير ڇڄي مٽيءَ ۾ ملي ويا. انساني جوش جو اڀرندڙ سمنڊ وڏا ڪر کڻي، ٽڪر ھڻندو، عدالت عاليھ جي کنڊرن مٿان ورائجي ويو.

ڦاسي گهاٽ مان سوين ۽ ھزارين پِشـُو اڏامندا نظر آيا. سندن سر تريءَ تي ھئا. سندن ڪپڙا رڱجي لعل ٿي ويا ھئا. ويا گڏ ٿيندا. ڪارخانن ۾، فوجن ۾، کيتن ۽ جبلن جي ماٿرين ۾ ۽ غارن ۾. سندن ھٿيارن جي جھڻڪار ۽ نازوءَ جا الاپ ھوائن ۾ واچوڙا پيدا ڪري رھيا ھئا. تکا ۽ تيز واچوڙا ، جن ھر ڀُتيءَ اڏاوت کي اکوڙي ٿي وڌو؛ وڏا ۽ اوچا واچوڙا، جن زمين جي ذرن کي آسمانن تائين پھچايو.