پريمي جوڙن جو عشق ۽ عشق جو فلسفو

�هڻ بہ ضروري آهي، جنھن حق ڇڏيو، هن ناحق ڪيو! مڃيوسين تہ ”پريمي جوڙن“ جي المئي جو سڀ کان وڏو ڪارڻ ماءُ پيءُ آهن. اها هنن جي پنھنجي غلط تربيت آهي يا هو پاڻ اڻگهڙيل ڪاٺ آهن. ٻنہي صورتن ۾ ماءُ پيءُ ۽ سڄو معاشرو ذميوار آهي. پر، ڇا اخبارن ڪڏهن اهو بہ سوچيو آهي تہ ”پريمي جوڙن“ جي غير مشروط حمايت ۽ وڪالت معاشري کي ڪيڏانھن ڌڪيو آهي؟ آئون ڪجھہ چوندس تہ ان سان مون کي ٻن نفلن جو ثواب ڪو نہ ملندو. هر ڪو پاڻ سوچي ۽ پاڻ فيصلو ڪري.

آئون ”پريم ڏينھن“ جي حوالي سان ايترو ضرور چوندس تہ جناب آئون پريمين جو نوڪر آهيان پر ڪو پريم جي ان درجي تي پھچي ڏيکاري جتي عشق سونھن کي ذاتي ملڪيت نہ سمجهندو آهي ”عشق ۾ ناڪاميءَ“ تي خودڪشيءَ جھڙو بزدليءَ وارو پاپ نہ ڪندو هجي ”سونھن کي اغوا“ ڪرڻ جا طريقا نہ سوچيندو هجي. سونھن کي بدنام نہ ڪري. لتاڙي نہ! آئون صحافي ڀائرن کي هٿ ادب جا ٻڌي گذارش ڪندس تہ يارو! مهرباني ڪري انھن پريمي جوڙن جو پيرو تہ کڻو جن کي توهان هن بي رحم سماج جي چنبي کان آزاد ڪراويو هو. ڏسو تہ سهي سندن ڪهاڻيءَ جو انجام خوشگوار آهي يا اهي ويتر تڪليفن خرابين ۽ ڀوڳنائن ۾ آهن. ممڪن آهي تہ ”سينٽ ويلنٽن ڏينھن“ پريمين لاءِ اهو سوچڻ جي دعوت ڏيڻ جو موقعو هجي تہ عشق انڌو سهي پر اهو تقدس ۽ قربانيءَ جو نالو آهي. قرباني وٺڻ ۽ خوار ڪرڻ جو نہ!