ونگ وارو ڪوٽيرو

ونگ وارو ڪوٽيرو

آري پير کان موٽ کاڌي ته ديهه مول ۾ ئي مول کان ڏکڻ اولهه طرف 10 ڪلوميٽر پري سڌو ڪافي پري هڪ ڪوٽيري کان وڃي نڪتاسون جنهن کي مقامي ماڻهن ’ونگ وارو ڪوٽيرو‘ ٿي چيو. ان ئي ڪوٽيري سبب علائقي تي به ’ونگ وارو‘ نالو پئجي ويو آهي. هر ڪوٽيرو ٻين کان ان لحاظ کان مختلف آهي ته ان جو پويون حصو گولائيءَ ۾ يعني ’ونگ وارو‘ آهي.

ونگ واري ڪوٽيري جو سامهون وارو حصو عام ڪوٽيري وانگر چوڪنڊو آهي جنهن جي ماپ 17.40x17.40 ميٽر آهي. ديوار جي اوچائي 1.50 ميٽر ۽ ٿولهه 2.50 ميٽر آهيس. ان ڪمري جو دروازو اوڀر ۾ آهي. ڪوٽيري جي پوئين حصي (اولهه) ۾ ونگ جي گهير 15.50 ميٽر + 4.2 ميٽر (اتر طرف ڊٺل دروازو؟) آهي. هن ڪوٽيري ۾ استعمال ٿيل پٿر جا بلاڪ چڱي وڏي سائيز جا گهٽ وڌ 2.5 يا 0.95 ميٽر ويڪرا، 0.20 کان 0.30 ميٽر ٿلها ۽ تقريباً 1.50 ميٽر ڊيگهه جا آهن. بخاري صاحب جي خيال ۾ هي به تاريخي دور جو ڪوٽيرو آهي، هتان به ڪو ٺڪراٺو وغيره نه ٿو ملي.

ڪوٽيري کان واپسيءَ تي مول پهتاسين. حملاڻين مهرباني ڪري اسان مسافرن لاءِ ماني ٺهرائي ورتي هئي، اسان کي اسڪول ۾ ترسايو ويو. جيستائين ماني اچي، آئون ڪلاس روم جي ديوارن تي لکيل نصيحتون پڙهڻ لڳس. هڪ ديوار تي حضرت عليءَ جو قول لکيل هو، ”ٽي شيون سوچي سمجهي کڻو: قسم، قلم ۽ قدم!“

پرائمري اسڪول جو استاد اسدالله مليو. چڱو سمجهدار ۽ مخلص استاد پئي لڳو.

اسان جي واپسيءَ جو وقت ٿيو ته حملاڻين چيو، ”هتي ڀرسان هڪ قديم ماڳ آهي اهو ڏسندا وڃو. اڃا شام جا چار ٿيا هئا. اسان جي پروگرام ۾ ڀمڀي واري علائقي جا آثار ڏسڻ هو پر هي ويجها آثار ڏسڻ جو وقت ڪڍڻ ممڪن هو.