وسيم اڪرم کي پيپسي نه ملندي!

11 مارچ 1996ع

وسيم اڪرم کي پيپسي نه ملندي!



پاڪستاني عوامي جو اهو خواب ته ڪرڪيٽ جو ورلڊ ڪپ کٽي وٺجي، شيشي جي ٿانءَ وانگر چڪنا چور ٿي ويو. مئچ هارائڻ کانپوءِ سڄي قوم هڪٻئي کي ايئن ڏسڻ لڳي ڄڻ ڪا چوري جهلجي پئي هجي! جنهن ٽيم تي وڏو ناز هو ۽ جنهن جي آسري تي مارچ کي ”ڪرڪيٽ جو مهينو“ قرار ڏنو ويو هو ۽ جنهن جوش جذبي سان 50 فٽن جي بيٽ ٺاهي ملڪ ۾ گشت ڪرايو ويو هو، اهو سڀ ڪجهه پاڪستاني عوام جي ٻين خواهشن وانگر رلي ويو. پاڪستان کي ڪرڪيٽ جي ميدان ۾ شڪست ملي ۽ اهڙي ملي جو پڇاڙي وارين بئنچن تي وڃي بيٺو، سو به هندستان جي هٿان! هار کانپوءِ پڇاڙي وارين بئنچن تي وڃي بيٺو، سو به هندستان جي هٿان! هار کانپوءِ پاڪستاني عوام ۽ پاڪستاني ڪرڪيٽ ٽيم جو حال ان ٻار جهڙو هو جنهن جي هٿ مان ڪانءُ جهٽ هڻي لولو کسي ويو هجي! ڪجهه ماڻهو ته بي هوش ٿي ويا ۽ ڪن ٽيليويزن ڀڃي ڇڏيا.

راند ته راند آهي، ڪا به ٽيم کٽي يا هارائي سگهي ٿي. نيٺ دنيا جي ٻين قومن به ته محنت ڪئي آهي! اسان بهتر هجو، اها هڪ ڳالهه آهي پر ڪو ٻيو بهتر ثابت ٿئي ته حوصلي سان قبول ڪجي! جڏهن هندستان ۽ پاڪستان جي وچ ۾ هلندڙ ڪرڪيٽ ميچ ”ڪفر ۽ اسلام“ جي جنگ سمجهي عوام کي مڪي ۽ مديني ۾ دعائون گهرڻ تي لاهي ڇڏبو ته پوءِ هارائڻ مهل ڦڪائي به ٿيندي. ڀلا! ڪرڪيٽ مئچ جو سرجڻهار سان ڪهڙو تعلق؟ ڇا خدا فقط پاڪستان جي عوام جي ڌر آهي؟ پاڪستاني ڀائرن جڏهن مڪي ۽ مديجي ۾ راند کٽڻ لاءِ دعائون گهريون هيون تڏهن دعا اگهائيندڙ هستيءَ کي انسان جي سادگيءَ تي رحم ضرور آيو هوندو ۽ سوچيو هوندو ته سندس مخلوق هيءَ ڪيڏي نه دلچسپ دعا گهري رهي آهي! هاڻي عالم سڳورا چون ٿا ته ”دعائون ان ڪري قبول نه ٿيون جو حڪومت رقص ۽ موسيقيءَ جون محفلون ڪرايون هيون.“

سڄي قوم ۽ ڪرڪيٽ ٽيم جو حوصلو بلند ڪرڻ لاءِ پاڪستان ٽيليويزن بار بار هڪ گيت پئي پيش ڪيو، ”هم جيتين گي....“، ”هم جيتين گي...“ هاڻي اهو گيت بند ٿي ويو آهي ۽ شايد هاڻي پيپسي ڪولا وارو اهو اشتهار به نه هلندو جنهن ۾ هڪ ننڍڙو ٻار ڪرڪيٽ جي دنيا جي هيرو وسيم اڪرم کي پنهنجي حصي جي پپيسي اهو چئي نٿو ڏي ته ”پهرين ورلڊ ڪپ کٽي ڏيکاريو!“ وسيم اڪرم کي هاڻي اهو ٻار پنهنجي پيپسي ڪڏهن به نه ڏيندو ۽ ٿڪل ٽٽل وسيم اڪرم کي يا ته پاڻيءَ تي گذارو ڪرڻو پوندو يا وري پنهنجن پئسن سان بوتل خريد ڪرڻي پوندي!

پاڪستاني ٽيم جي ڪارڪردگي ڪيئن رهي؟ ڪرڪيٽ جا شوقين خوش قسمت اهن جن کي هاڻي گهر ويٺي پنهنجين ۽ پراين ٽيمن جي ڪارڪردگيءَ جو هڪ هڪ لمحو ڏسڻ لاءِ ملي وڃي ٿو. پر، اهو به نظر آيو ته هندستان ۽ پاڪستان جي وچ ۾ هلندڙ روايتي دشمنيءَ هندستان ۽ پاڪستان جي عوام کي ذهني طور ڪيترو جڪڙي ڇڏيو آهي. ”هوم گرائوند“ ۽ تماشائي پنهنجي ملڪ جي ٽيم جي همت وڌائيندا آهن، اها فطري ڳالهه آهي ۽ ان ۾ ڪا خرابي به نه آهي، اهو به راند جو هڪ اهم حصو آهي، ڪرڪيٽ آخر ڪنهن جي لاءِ آهي؟ پر جڏهن تماشائيءَ ۾ ”رانديگر وارو جذبو“ نه هجي ته پوءِ راند رنگ نٿي وٺي. ڪو استاد ڳائڻو به تڏهن رنگ ڄمائيندو اهي جڏهن ٻڌڻ وارا کيس داد ڏيندا وڃن ۽ ڳائڻو سمجهي ته حاضرين پوري ڌيان ۽ دلچسپيءَ سان راڳ جون رمزون محسوس ڪري رهيا آهن. بنگلور جي تماشائين کان ڪراچيءَ جا تماشائي بهتر نڪتا جن مهمان ٽيمن کي سندن راند تي داد ته ڏني! بنگلور جي تماشائين به ڪرڪيٽ نه پئي ڏٺي، اهي شايد ڪشمير جي جنگ ڏسڻ آيا هئا ۽ هر بال ڄڻڪ ڪو هينڊ گرنيڊ يا ميزائيل هو جيڪو هيءَ يا هوءَ ڌر اڇلائي ۽ بچائي رهي هئي! جڏهن ميڊيا ۽ سرحدن تي پرٿوي ميزائيل هجن تڏهن اهو ئي ٿيندو. پاڪستاني شڪر ڪن جو شو سينا جي ڌمڪين ۽ سياسي طرح متعصب ماحول ۾ پاسڪتاني رانديگر چڱو کيڏيا.

جاويد ميانداد، عمران خان، سرفراز نواز ۽ ڪرڪيٽ جي دنيا جا بيا هيرو هاڻي الائي ته ڪهڙي سياسي گپ ۾ ڦاسجي ويا آهن. الائي ته ڇو هاڻي جڏهن انهن هيرن جا نالا ٿا کڄن ته مسلم ليگ، ايم ڪيو ايم ۽ پيپلز پارٽيءَ جي وچ ۾ هلندڙ سياسي ٽڪراءَ واريون چڻگون نظر ٿيون اچن. خدا خير ڪري! جڏهن ڪرڪيٽ ۾ سياست ۽ سياست ۾ ڪرڪيٽ ٿيندي تڏهن ايئن ئي ٿيندو ۽ نقصان ۾ وسيم اڪرم ويندو جنهن کي هاڻي اهو ٻار پيپسي نه ڏيندو جنهن جو شرط هو ته پهرين ورلڊ ڪپ کٽي ڏيکار!