فـرشـتـو

فـرشـتـو



مان اسلام آباد ۾ ھئس. ھونئن تہ ھر جِيو جنتر، پسون پکڻ، اسلام آباد ۾ آھي ئي، پر مان اسلام آباد ويو ھئس ۽ اسلام آباد ھوٽل ۾ رھيل ھئس. ٿڌو ايئرڪنڊيشنڊ ڪمرو، رنگين ٽي وي، ڦولدار پڙدا، فون، گهنٽيءَ تي چانھہ حاضر. ٽيئي وقت مفت مانيون. سٺا سھڻا دوست. آرام ئي آرام. ڪم ڪو بہ نه، سواءِ تقريرون ٻڌڻ جي.

ليٽئي پيٽئي، اوچتو منھنجي طبيعت غير ٿي وئي لوڇ پوڇ اندر ۾ آنڌ مانڌ، دل تي بار، بوجهه ، مونجهه ۽ ڦٿڪو. ساهه ٿي نڪتو. ڀرپو ناشاد، جو ھاڻي ليٽي پيٽي نفيس شيخ ٿي پيو آھي، کي فون ڪيم. پنھنجي سٻاجھي ساليءَ سان گڏ ڊوڙندو آيو. گهٻرائجي ويو. مڙس مڇڏو آھي سو ھڪدم وريو. چي ، ”ڏاھي کي وٺيون ٿو اچان!“ اسين ماڻهو ڊاڪٽر کي ڏاھو چئون.

گهڙي دير ۾ آيو. چئي، ”قاسمي صاحب اچي ٿو!“ مون کان ڇرڪ نڪري ويو. ننڍي ھوندي تاريخ جي ڪتابن ۾ محمد بن قاسم جي تصوير ڏٺي ھئم. اگهاڙي ترار ھٿ ۾، لوھو ٽوپ، گهوڙي تي سوار جنھن جون ٻئي ٽنگون مٿي ھوا ۾. ائين ڪندي ھـُو صاحب اچي ويو. ڏاڍو پيارو ماڻهو. نديم ٿي چيائون يا نادم. پر نادم وڌيڪ ٿي لڳو. چڱي طرح سان ڏٺائين حال احوال ٻُڌائين. چيائين، ”ادبي دٻاء ُ وڌي ويو آھي!“

چيم، ” ڊاڪٽر صاحب توھان جو مطلب آھي تہ خون جو دٻاءُ وڌيل آھي. پر مان تہ سالن کان خون جي گهٽ دٻاءُ جو شڪار رھيو آھيان، بس خاموش چپ ئي چپ آھيان!“ مِٺي مرڪ سان چيائين، ”خون جو دٻاءُ نه، ادبي دٻاءُ وڌيل آھي!“

مون کي اطمينان نہ ٿيو. چيم، ” اھو، وري ڪو نئون ايڊس جھڙو مرض نڪتو آھي ڇا؟“

”نہ نه، پاڪستان ۾ ھيءَ بيماري اڄڪلھہ عام آھي!“ ڪجهہ ترسي چيائين، ”ان جو علاج آھي، لکو نہ ٿا تہ ڳالهايو، خوب ڳالهايو، زور زور سان ڳالهايو!“

چيم، ”مان تقرير باز ناھيان!“ گنڀير ٿي اٿي کڙو ٿيو ۽ ويو ھليو. ويندي ويندي پرڀوءَ کي چيائين، ”پاڻهي ڦاٽندو!“ پرڀوءُ جو منھن سُسي ويو. چيائين، ”اسلام آباد جو وڏو ڊاڪٽر ٿو آڻيان!“

ٿوري دير ۾ شور متو تہ وڏو ڊاڪٽر اچي ويو. ھڪ وڏو جگادري قسم جو ڊاڪٽر اندر آيو. نھن کان چوٽيءَ تائين اڇو جبو، جھڙو فرشتو، کلندو مشڪندو آيو. اچڻ سان ڳراٽڙي پاتائين. مٺيون مٺيون ڳالهيون ڪيائين. آٿت اطمينان ڏنائين تہ خير خيريت آھي چوڌاري امن امان، مٺ محبت ۽ موسم خوشگوار آھي. چيائين، ”اٿو کِلو ڳالهايو، ھتي ھرڪا آزادي آھي، ھر حاجت پوري ٿيندي آھي!“

مون سيني ۽ گلي تي ھٿ ڦيرايا ۽ مٿي جي وارن کي ڇِڪي ڪيفيت بيان ڪئي. چيائين، ” سٺو گهر، موٽر ڪار، وظيفو وغيره ميسر ٿي سگهي ٿو!“ چيم، ” الله جو ڏنو سڀ ڪجهہ آھي!“

”ڪھڙا ڪتاب پڙھندا آھيو؟“

”تاريخ، ادب، فلسفو، سياست . . . “

”گندا ڪتاب ساڙي ڇڏيو. قرآن پڙھو!“.

”ڪيئي دفعا معنيٰ سان ۽ باتفسير پڙھيو اٿم!“

”الله الله ڪيو، نماز پڙھو!“

”پنج ئي وقت باقاعدگيءَ سان پڙھندو آھيان، بلڪه شب خيز آھيان!“

”حج تي موڪلي سگهجي ٿو!“

”ڪيو اٿم!“

”سير ڪيو ... سوات، ڪاغان زيارت وڃو!“

”ھندوستان پاڪستان بلڪ ٻاھريان ملڪ بہ گهمي ڏٺا اٿم، روس بہ ويو آھيان!“

ڊاڪٽر صاحب جو موڊ خراب ٿي ويو. چيائين، ” وڏي ڪا گڙ ٻڙ آھي، چڱيءَ طرح معائنو ڪرڻو پوندو!“ ائين چئي ٻئي ھٿ مٿي کنيائين. مون کان ڇرڪ نڪري ويو. ھٿ نہ پر چنبا ھئس ۽ ھيٺيان وردي پيل ھيس. مون کان زور سان چيخ نڪتي.

”عزرائيل!“