سرڪتي جائي هي رخ سي نقاب آهستہ آهستہ

�ہ ڇا ٿيندو؟ جيڪو ٿيڻو آهي سو تہ اوس ٿيندو. ياد رکو تہ بي نقاب مارشل لا هجي يا برقعه پوش مارشل لا. ٻنہي صورتن ۾ محبتون ڪو نہ ٿينديون. سختيون ۽ ڏنڊو نفرتن ڏانھن نيندو آهي. ڪا وقتي فتح، گهڙي سوا جي ”خوف واري ماٺ!“ کانسواءِ ٻيو ڪجھہ بہ نہ هوندي آهي. مڪمل فتح تڏهن ٿيندي آهي، جڏهن ڪو دل فتح ڪري، معاف ڪجو! اهو ڪم ڪو محبتي ۽ پاڻ ارپيندڙ رهبر ئي ڪري سگهي ٿو. اهڙي روحاني ڇڪ ڪو ڪامل درويش يا سپاهي رهبر ئي ڪري سگهي ٿو. ڏڪر جو زمانو آهي، ان ڪري آئون ڪنھن ڪامل رهبر جي نشاندهي بہ ڪري ڪو نہ ٿو سگهان!

اها بہرحال، حقيقت آهي تہ ملڪ وري ڪنھن ٻئي بحران ڏانھن رخ رکيو آهي. معاشي، آئيني، انتظامي ۽ اخلاقي سطح تي ڪا بہ ٺوس ڳالھہ سامھون ڪو نہ آئي آهي. هڪ هڪ مامري ۾ ٽي ٽي چار چار ادارا ٽنگ اڙائي بيٺا آهن. ”چيڪ ۽ بئلنس“ پنھنجي جاءِ تي هڪ چڱو ڪم هوندو آهي، پر مون کي ذاتي تجربو آهي تہ اختيار ڊي سينٽرلائيز ڪو نہ ٿيا آهن، پر نہ رڳو هڪ اداري وٽ مرڪوز ٿي ويا آهن جيڪو گهڻو ڪري حاڪار ۾ هوندو آهي، ”اڇا ٺيڪ هئه ڪردار!“ اها سختي هڪ حد تائين آهي، پر هتي ڇا پيو ٿئي؟ اسان ڏٺو تہ اعليٰ عدالتن جي ججن کي پي سي او تحت قسم کڻايو ويو. ان هڪ قدم سان سڄي ملڪ جي سڀني دماغن جي تارن مان چڻنگون اٿيون ۽ وسامي ويون. هر ڪنھن سوچيو، ”هي ڇا ٿيو ۽ ڇو ٿيو!“ پر ٻئي لمحي ۾ هر ڪنھن سوچيو: شايد پير صاحب پاڳارو ٺيڪ چئي رهيو آهي. ”اڃا تہ فقط نقاب مٿي ٿيو آهي، مارشل لا جو برقعو لهڻ وارو آهي.“ الله ڄاڻي ٿو تہ مٿان ويٺل صاحبن کان پڇاڻو ڪير ڪندو؟ في الحال تہ برطانيا ۽ آمريڪا وارا پڇي رهيا آهن.