زرعي سماج ۾ چورن جا سردار

ندي آهي تہ تر ۾ چورن جو لٺ سردار ۽ سرپرست ڪير آهي ان هوندي بہ هو هن کي ئي ووٽ ڏين ٿا ڇاڪاڻ تہ هن جا هٿ ڊگها هوندا آهن ۽ هو ڀنگ تي مال موٽائي سگهندو آهي. عام طور چورن جي ان سردار لاءِ چوندا آهن، ”اويل سويل اهو ئي ڪم ٿو اچي!“

آئون ڪنھن ميمبر صاحب جو نالو کڻي هن جو استحقاق مجروح ڪرڻ نٿو گهران، بھتر آهي تہ هر ڪو ”آئيني“ ۾ پاڻ کي غور سان ڏسي ۽ حساب ڪري تہ هن ڪيترن چورن ۽ بدمعاشن، جعلسازن ۽ خونين جي فقط ان ڪري سرپرستي ڪئي آهي جو هو سندس ”قيمتي ووٽڙ“ هئا/آهن. هنن گنہگار اکين چورن کي آزاد ۽ ڀاڳين کي جيل ۾ سڙندي ڏٺو آهي. اهي ميمبر صاحب پنھنجي پنھنجي علائقي ۾ خدائي فوجدار ٿي ويا آهن، هو ايترو وڌي ويا آهن جو تاريخ جا اهي پنا ياد ٿا اچن جڏهن ارغونن سنڌين جو ساھہ سڪائي ڇڏيو هو. ياد رهي تہ ارغونن پھرين مرحلي ۾ سنڌين جون دليون کٽڻ لاءِ ديھہ ديھہ ۽ ڳوٺ ڳوٺ ۾ کليل ڪچهريون ڪيون هيون (پڙهو تاريخ طاهري). اڄڪلھہ ٻئي ڪم جاري آهن. اهو ڪم مٿين سطح تي رڳو پنجاب وارا ئي نہ هيٺين سطح تي اسان جا پنھنجا عوامي نمائندا بہ ڪري رهيا آهن.

جمهوريت هڪ سٺو ”تعويذ“ آهي. اسان ان کي چمي، اکين تي رکي، ڳچيءَ ۾ پائي چڪا آهيون. شال اهو تعويذ عوام کي لڳي پر جيڪڏهن اهو تعويذ عوام بدران فقط عوامي نمائندگي کي لڳي رهيو آهي تہ ان جي معنيٰ اها بيٺي تہ ان جمهوري نظام ۾ يا چونڊ جي عمل ۾ ڪو رولو آهي يا وري چونڊيندڙن کان چونڊ ۾ غلطي ٿئي ٿي.

عوامي نمائندا جيڪي عوام جي ڪم نہ اچن تہ پوءِ اهي تعويذ ڪنھن سامريءَ جا پڙهيل هوندا ۽ اهي ڳچين مان لاهڻا پوندا. عوامي نمائندا ۽ وڏا زميندار ڪجھہ ٻيو بہ ڪري رهيا آهن. اڳ فقط ايترو ٿيندو هو تہ هو دڙڪي دهمان سان پرائي نياڻيءَ تي پوتي وجهي ڇڏيندا هئا، هاڻي تہ ”زمين تي بہ پوتي“ پئجي وڃي ٿي، پوءِ کڻي اها ڪنھن اڀري آبادگار جي هجي يا خود سرڪار جي! سرڪار بہادر جي زرعي سڌارن ۽ ڪچي جي زمينن جو جيڪو حشر ٿيو آهي ممڪن آهي تہ پي ٽي وي تي ڪيھر شوڪت جو هلندڙ ڊرامو، ان مامري تي اڃا روشني وجهي سگهي! ڪيھر شوڪت جي اطلاع لاءِ عرض آهي تہ هو اڄ سروي ڪري ڏسي ۽ (جيڪڏهن ڪري سگهي تہ) ڊرامي ۾ اهو بہ ڏيکاري تہ جڏهن چؤماسي ۾ وڻڪاريءَ جي مهم دوران ”گهر گهر آڏو وڻ“ جو نعرو هنيو پئي ويو تڏهن حيدرآباد ضلعي ۾ ڪچي جا ڪيترا هزار ايڪڙ ٻيلا وڍيا ويا ۽ ڪنھن وڍايا؟ بہانو تہ اهو ڪيو ويو تہ ڪچي جي هارين کي زمين ڏني وئي يا ويندي پر ڳالھہ ڪجھہ ”اور“ ٿي وئي آهي.

جڏهن چوٽيءَ کان تري تائين نيت ۾ کوٽ ۽ ڪرپشن هجي، جڏهن جمهوريت جي مقدس نالي تي عوام جو قيمتي ووٽ وٺي چورن جي سرپرستي ڪئي وڃي، جڏهن وڏيرو ( چور ۽ دولت جي سگھہ سان،) ڪامورو (اختيار جي سگھہ سان) ۽ چونڊيل حاڪم (جمهوري قوت جي سگھہ سان) ”ڪرائم ٽرائيڪا“ ٺاهي وٺن تہ پوءِ چوري ۽ ڌاڙا ڪيئن بند ٿيندا؟ ادارن جي نگراني ڪير ڪندو، ٻيو تہ ٺھيو ڏوهارين جي سرپرستي ڪيئن بند ٿيندي؟ جواب هڪڙو آهي. ”پاپن جو گهڙو“ پيو ڀرجي جيڪو شايد ڀرجي بہ چڪو آهي. ان ڪري آئون بار بار چوان ٿو تہ صاحبو تاريخ پڙهو! تاريخ مان سکو ۽ اهو بہ ڏسو تہ ڪالهوڪي ڏينھن چورن جي سرداري ڪنھن ڪئي. اڄ اهي سردار ڪٿي آهن ۽ اڄ انھن جي گديءَ تي ڪير ويٺو آهي؟ ڪٿي توهان پاڻ تہ ڪو نہ ويٺا آهيو؟