اکين، ڪنن ۽ چپن تي هٿ… پر ڪيستائين؟

تائين عدالت جي توهين ڪئي آهي پر شاهدن جي بيانن مان ڪنھن جي خلاف ڪا ڳالھہ ثابت ڪو نہ ٿي آهي!“ توهين ٿي بہ آهي پر ڪنھن تي ثابت بہ ڪو نہ ٿي آهي! اها عجيب ڳالھہ ڪو نہ آهي؟ پاڪستان ۾ اليڪشن دوران ”فرشتا“ ووٽ وجهندا آهن. پر هاڻي نظر اچي ٿو تہ اهي ”فرشتا“ عدالتن جي احترام سان بہ ڏاڍي صفائيءَ سان کيڏي ويندا آهن . پاڪستان جا جج صاحب يقينن تمام بہادر آهن ۽ هنن ڪو بہ دٻاءُ قبول ڪو نہ ڪيو هوندو. انصاف، انصاف آهي. هي تہ خود عدليہ جي پنھنجي عزت جو مسئلو هو. ان ڪا رعايت ڪيئن ڪئي هوندي! اصولي طرح ٿيڻ تہ ايئن کپندو هو تہ جن سياسي ۽ پاڻ کي ”جمهوري“ سڏائيندڙ ماڻهن عدليہ جي شان ۾ گستاخي ڪئي هئي. اهي پاڻ اچي عدالت آڏو پيش پون ها ۽ اعتراف ڪري معافي طلب ڪن ها. پر، اسان وٽ ايتري اخلاقي ۽ جمهوري جرئت ۽ تربيت بہ تہ هجي!

ڪيترو نہ چڱو ٿئي تہ ڪو جوان اهڙو پيدا ٿئي جيڪو پاڪستان جي سياسي پارٽين ۽ انھن جي اڳواڻن جي قلابازين ۽ سياسي ڪردار تي ڀرپور تحقيقي ڪتاب لکي ۽ ڪو جوان وري ”پاڪستان ۾ عدليہ جي تاريخ“ تي ڪتاب لکي جنھن ۾ هر هڪ حڪومت جي عدليہ سان ويڙھہ، سمورا تاريخي ڪيس ۽ انھن ڪيسن ۾ سياستدانن، قانوندانن ۽ حڪومتن جي چالبازين جو ذڪر هجي، جج صاحبن جي همتن، وڻندڙ يا اڻوندڙ فيصلن جو ذڪر هجي! پر، سوال وري بہ اهو آهي تہ ڪنھن بہ جوان جي اهڙي جرئت کي گستاخي ليکيو ويندو يا ڪجھہ ٻيو! انھن فيصلن ۽ ڪتابن جو تفصيلي جائزو وٺڻ ان ڪري بہ ضروري آهي تہ انھن حڪومتن جي دٻائن سبب عدالتي فيصلن هن ملڪ جي عام ماڻهن تي ڪافي اثر ڇڏيو آهي. اهو اثر سٺو آهي يا خراب؟ بھتر آهي تہ اهو فيصلو بہ عدالتون ڪن ڇو تہ ملڪ عدالتي فيصلن سبب پيدا ٿيل روايتن تي هلندا آهن.